Εφυγες νωρίς...
Ο Τάσσος Παπαδόπουλος πρώην πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας πέθανε σήμερα στις 1:08 π.μ . Νοσηλευόταν από τις 22 Νοεμβρίου, στη μονάδα εντατικής θεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας με μεταστατικό καρκίνο του πνεύμονος και με οξεία αναπνευστική ανεπάρκεια.
Αιωνία η μνήμη αξιομακάριστε αδελφέ υμών. Θα μείνεις στην Ιστορία για την απαράμιλλου θάρρους δήλωσή σου πρός τον Κυπριακό λαό "Παρέλαβα Κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω «Κοινότητα» χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα."
Είπες ενα βρωντερό "ΟΧΙ" σαν άλλος Λεωνίδας ή Μεταξάς σε ενα άδικο σχέδιο που επιζητούσε λύση για την λύση και όχι για την ικανοποίηση του διεθνούς δικαίου και των θεμελιωδών αρχών του
Ακολουθεί σύντομη ανασκόπηση της ζωής του Τάσσου Παπαδόπουλου απο άρθρο της "Καθημερινής":
Το πολιτικό άστρο του Τάσσου Παπαδόπουλου ανέτειλε πολύ νωρίς. Διακρίθηκε σαν ένα από τα «χρυσά παιδιά» του Παγκύπριου Γυμνασίου, που πρωτοστάτησαν αρχικά στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα και στη συνέχεια στη συγκρότηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πριν κλείσει τα 25 είχε ήδη θητεύσει στην ΕΟΚΑ, αρχικά ως τομέαρχης Λευκωσίας στο ένοπλο σκέλος της και στη συνέχεια ως υπεύθυνος του πολιτικού σκέλους της.
Τα χρόνια εκείνα σφυρηλάτησαν το «πολιτικό μέταλλο» του νεαρού δικηγόρου με τον τρόπο που μόνο η πρωταγωνιστική συμμετοχή σε ένα αυθεντικό κίνημα μπορεί να το κάνει. Παρ’ ότι εκλεκτός του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, από πολύ νωρίς έδειξε ότι δεν ήταν αυλικός του. Στη διάσκεψη του Λονδίνου το 1959 ήταν ο ένας από τους δύο μόνο αντιπροσώπους (εκτός ΑΚΕΛ), που καταψήφισαν τις συμφωνίες Ζυρίχης - Λονδίνου.
Με την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο Τάσσος αρχίζει σε ηλικία 25 ετών την υπουργική του διαδρομή υπό τη σκέπη του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, όπως όλοι οι άλλοι της γενιάς του. Με τον θάνατο του Αρχιεπισκόπου και με εδραιωμένη την κυριαρχία του Σπύρου Κυπριανού στον μακαριακό χώρο, ο Τάσσος Παπαδόπουλος ωθείται στο πολιτικό περιθώριο, όπου παραμένει καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας 1980. Είναι η εποχή που όλοι σχεδόν τον θεωρούν μία ισχυρή προσωπικότητα με παρελθόν, αλλά χωρίς μέλλον.
Η μακρόχρονη πορεία του στην πολιτική έρημο, όμως, κάνει τον δύσκολο και εγωκεντρικό αυτό χαρακτήρα να τιθασεύσει το σύνδρομο του αδίκως παραγκωνισμένου και να προσεγγίσει με άλλη ωριμότητα τον ρόλο του στο δημόσιο βίο. Η ένταξή του στο ΔΗΚΟ του Σπύρου Κυπριανού και η εκλογή του στη Βουλή το 1991 είναι η αρχή του μεγάλου come back.
Ο Τάσσος Παπαδόπουλος γρήγορα αναδεικνύεται σε αναμφισβήτητο νούμερο δύο του ΔΗΚΟ και όταν το 2000 τίθεται θέμα διαδοχής του βαρύτατα ασθενούς Σπύρου Κυπριανού εκλέγεται χωρίς ανθυποψήφιο πρόεδρος του κόμματος. Η συμμαχία του με το ΑΚΕΛ και την ΕΔΕΚ τού άνοιξε διάπλατα και τον δρόμο για την Προεδρία της Δημοκρατίας.
Στο τιμόνι της Kύπρου
Ο Τάσσος Παπαδόπουλος παρέμεινε στο τιμόνι της Κύπρου μόνο μία θητεία (2003 - 08), αλλά άφησε πολύ πιο βαθύ αποτύπωμα στην Ιστορία από όσο οι προκάτοχοί του στο Προεδρικό Σπύρος Κυπριανού, Γιώργος Βασιλείου και Γλαύκος Κληρίδης. Υπέστη πρωτοφανείς ασφυκτικές διεθνείς πιέσεις (και τις συνακόλουθες εσωτερικές τρικλοποδιές) για να αποδεχθεί το Σχέδιο Ανάν. Η σθεναρή αντίστασή του, με αποκορύφωμα το ιστορικό διάγγελμά του, τον μετέτρεψαν από πρόεδρο σε εθνικό ηγέτη.
Την κρίσιμη εκείνη στιγμή, όπου για πρώτη φορά κρινόταν συγκεκριμένα και άμεσα η επιβίωση του Κυπριακού Ελληνισμού, ο Τάσσος Παπαδόπουλος πήρε μία διαυγή θέση. Κυρίως, όμως, επέμεινε σ’ αυτήν με αταλάντευτη αποφασιστικότητα, που σπανίζει όχι μόνο στην κυπριακή, αλλά και στην ελλαδική πολιτική ιστορία. Το γεγονός αυτό τον κατέστησε σημείο αναφοράς, εάν όχι σύμβολο για τη μεγάλη πλειοψηφία των απανταχού Ελλήνων.
Το απόγευμα του Σαββάτου 24ης Απριλίου 2004, ημέρα διεξαγωγής του δημοψηφίσματος, είχα την ευκαιρία, (έπειτα από πρόσκλησή του) να συζητήσω αναλυτικά με τον Τάσσο Παπαδόπουλο για τα πριν και μετά του «όχι». Είδα έναν άνθρωπο ήρεμο, έναν άνθρωπο που είχε κάνει τους λογαριασμούς του με τον εαυτό του και την Ιστορία. Είχε συνείδηση ότι διπλωματικά θα περάσει δύσκολες ημέρες, αλλά δεν είχε αμφιβολίες για την επιλογή του. Ηταν ο ηγέτης που απέτρεψε την καταστροφή, αλλά δεν ήταν σε θέση να πατήσει στο «όχι» για να πραγματοποιήσει μία στρατηγική αναθεώρηση στο Κυπριακό και να ανοίξει μία νέα προοπτική. Εστω και έτσι, όμως, ο Ελληνισμός είναι τυχερός, που σε εκείνη την κρίσιμη στιγμή στην προεδρία βρισκόταν ο Τάσσος.
Ευτυχισμένη πολυμελής οικογένεια
Το 1972 ο Τάσσος Παπαδόπουλος παντρεύτηκε στο Παρίσι τη Φωτεινή Λεβέντη, χήρα του Πολύκαρπου Γιωρκάτζη. Δημιούργησαν μια ευτυχισμένη οικογένεια με τέσσερα παιδιά, τον Κωνσταντίνο και τη Μαρία από τον πρώτο γάμο της Φωτεινής, τον Νικόλα και την Αναστασία, που απέκτησαν μαζί. Η οικογένειά του στάθηκε πάντα δίπλα του, με τον ίδιο να παραδέχεται ότι αν μετάνιωσε για κάτι στη ζωή του, είναι ότι δεν αφιέρωσε το χρόνο που έπρεπε στα παιδιά του. Ο Νικόλας, που ασχολείται με την πολιτική, παράλληλα διαχειρίζεται με την Αναστασία το οικογενειακό δικηγορικό γραφείο.
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_12/12/2008_260091
